نسیم محمدی و محمد‌‌رضا لطفی

رویای ِ سوار‌ها
هلند - بخش اول
حتی اگر مرده باشی...
نامه‌هایی به نسیما
Dynamic Photo HDR
زمان‌های گمشده...
هنوز در فکر آن کلاغ‌ام

محسن مخملباف
گفتگو با ماه‌منیر رحیمی
برلین در یک نگاه

سین هفتم 
نویسنده : محمد رضا لطفی
-----------------------------------------

 صدای تیک تاک ساعت دیواری فضای اتاق را پر کرده بود. نقش هایی از مصر باستان که بر روی صفحه مدور ساعت نقاشی شده بودند آرام آرام جان می گرفتند. نوشته های هیروگلیف محو و روشن می شدند . آسمان مصرهمچون گنبدی بود كه در فضاي بيكران آن ماده گاوی جای داشت و زمين در زير پاهای او قرار مي‌گرفت و هزاران ستاره شكم او را مي‌پوشانيد. "سيبو" خدای آسمان، به ملايمت بر روی "نويت"،  الهه ی زمين، دراز كشيده  بود و از همسری اين دو خدای عظيم‌الجثه، همه چيز در اين دنيا به وجود آمد بود. از سنگ تا آدم...

- نکند من عقیم هستم...

قطعا او و ماری هم بارها به تندی یا ملایمت بر روی هم دراز کشیده بودند. فقط اشکال کار در این بود که هیچ کدامشان عظیم الجثه نبودند و با آن پیزوری رمقی که داشتند نمی توانست چیز زیادی نطفه ببندد. حتی یک دختر کاکل زری به اندازه بند انگشت. آن وقت حتما اسمش را می گذاشتند بند انگشتی. درست مثل نام همسرش مریم که خلاصه شده بود به ماری. شاید به این دلیل که در گذر زمان از آن قداست مریم مابانه اش کاسته  شده بود. بر روی مبل رنگ و رو رفته ای لمیده بود. اصلا نفهمید که زنش کی از خانه بیرون زده. آخرین چیزی که به یادش مانده بود تجسم پستانهای کوچک همسرش بود و بعد فقط سکوت بود و صدای تیک تاک ساعت. به تابلوی بزرگ و خاک گرفته ای از خرابه های تخت جمشید که بر روی  دیوار نصب شده بود خیره شد. تندیس سنگی سر شکسته ی اسبی که در پشتش ستون بلندی قرار داشت. بدنه ای در کار نبود و یک ستون چهار گوش سر را به سم های شکسته پیوند می داد. باقی همه خرابه بود. تکه های کوچک و بزرگی از ستونها و سر ستونها ی شکسته و قطعات خرد شده  و در هم ریخته ی پازلی بزرگ که بر روی زمین تلنبار و رها شده بودند. ترگهای زیادی بر روی سنگ ها شکاف ایجاد کرده بود و پیچک وار از ارتفاع ستونها بالا می رفت. این منظره خیلی برایش آشنا به نظر می رسید. شبیه تجربه ی اتفاقی که قبلا رخ داده و دوباره در حال تکرار است حسی غریبی که به جایی یا حادثه ای در خواب و رویا گره می خورد. پوست تنش مورمور شد. کابوسی را به خاطر آورد که در سالهای دور مثل فرزندی ناخواسته در یک زمان و مکان نا مربوط نطفه بسته بود. گاهی کابوس ها مثل یک خروس بی محل سرو کله شان پیدا می شد. شب و روزش را نمی دانست. حتی نمی شد از روی غذاهای تکراری سلول تشخیص داد که وقت شام است یا صبحانه یا ناهار، به دیوار نمور سلول تکیه داده بود. کم کم احساس کرد صدای نبض رگی را که از کنار شقیقه اش رد می شد می شنود. صدای منظم تیک تاک ثانیه شمار ساعتی که هر لحظه بلند و بلند تر می شد و به اوج می رسید. چون ضربات پی در پی پتکی سنگین و نامرئی که بر هوای خفه و سنگین سلول فرود می آید. هوایی که راه گریزی ندارد و با فشار زیاد به داخل ترکهای باریک دیوار و سقف سلول نفوذ کرده و شیار هار را می شکافد. پوست تنش باد کرد و متورم  شد. چیز سفتی را در زیر پوست  شکم و پشتش در حال شکل گرفتن بود. رگهایش متورم شده و داشتند پوستش را می شکافتند. تمام تنش چون تکه سنگی خشک و شکننده شده بود. غبار خاک، از لای شکافهای دیوار به پایین می ریخت و از درز ترگهای باز شده، ستونهای سنگی بیرون میزد. سرشکسته ی اسبی در بین شکافی گیر کرده بود و با فشار زیاد خرد می شد. رگهای دستش متورم تر شد،  پوست دستش را پاره کرد و به جای خون، خاک به روی کف سلول می ریخت. همه جا ی سلول در حال ترک برداشتن بود، به نا گاه رگهایش مثل فنر از زیر پوستش بیرون جهید و همچون شاخه های درخت مو در حال پیچ وتاب خوردن تمام فضای کوچک سلول را پر کرد. با گلهای ریز و درشت هشت پر نیلوفری. درد سنگینی در اطراف کمر و شکمش ایجاد شده بود. شکمش کاملا باد کرده بود. به اندازه شکم زن آبستنی که یک دو جین بچه در شکم دارد و پا به زاست، متورم و متورم تر می شد. چیزی به دیواره درونی شکمش لگد میزد. احساس کرد که دو شاخ تیز دارد آن را از دورن پاره می کند. سر شکسته ی اسب سنگی همچنان در لای شکاف دیوار گیر کرده بود و بیشتر در هم می شکست. جانور با چشمهای از حدقه بیرون زده اش به او زل زده بود و تند تند مثل ماهی کوچکی که از آب بیرون افتاده و دهانش را برای فرو بردن آب و هوا باز و بسته می کند، پلک میزد. دیواره ی شکمش ترک برداشت و گرد وخاک جلوی صورتش را گرفت. شکمش چون تکه های متلاشی شده ی دیواری از هم پاشید. یک گاو و یک شیر سنگی از آن به بیرون جهیدند و همینطور که تقلا می کردند بر روی پاها یشان بایستند بزرگ و بزرگ تر می شدند. دچار احساسی گنگ و عجیب شده بود. یک احساس مادرانه شدید نسبت به این حیوانات سنگی. جانوران به شکل حزن انگیزی به او خیره شده بودند و گاهی به آن کله های سنگیشان تکانهای کوچکی می دادند. کمی که به خودش آمد متوجه شد که هیچ کدام از این جانوران جنسیتش معلوم نیست نه خبری از پستان است و نه بیضه. آخر چطور ممکن است که موجودی نه نر باشد و نه ماده. در همین فکر بود که احساس کرد چیزی از و جود خودش هم غایب است. سرش را پایین گرفت چشمش به بدن خرد شده و شکم تکه تکه شده و تهی اش افتاد. دستش را به سوی کشاله دراز کرد. خشکش زد در خودش هم هیچ اثری از نرینگی دیده نمی شد. نه مرد بود ونه زن. در سلول با صدای مهیبی باز شد و محکم به شیر اصابت کرد و  سر شیر کنده شد . بازجو که وارد سلول شد دیگر هیچ اثری از چیزی دیده نمی شد. چشمهای حیرت زده بازجو به دستهای او خیره مانده بود. دستهایش را به سرعت از زیر شلوار و لای کشاله اش بیرون کشید از خجالت سرخ شده بود می خواست قضیه را  برای بازجو توضیح دهد اما یادش افتاد که این بابا پسر خاله اش نیست. خدا خدا می کرد که لگدی حواله اش نشود. چرا که بشدت حس می کرد با اصابت یک لگد مثل سر شیر پودر خواهد شد. بازجو به تمسخر پوزخندی زد و دسته ضخیمی از کاغذ ها را به کف سلول و پیش رویش پرت کرد.

- بنویس ، از " ر" تا " ز" زندگیت را بنویس

 این را گفت و از سلول بیرون رفت. عجب کابوس مزخرفی، سرش را عقب برد و به دیوار تکیه داد. کف دستش را به پیشانی  گرفت و با  شست،  شقیقه اش را فشار داد تا از درد و گیجی و گنگی خلاص شود و بتواند فکر و حافظه اش را جمع و جور کند. گاهی وقتها ذهنش بر روی کلمه یا اصطلاحی گیر می کرد. درست مثل حالا که  روی " ر" تا "ز" گیر کرده بود. باید به باز جو می گفت که در فرهنگ فارسی حروف الفبا از "الف" شروع و به "ی" ختم می شوند و بین " ر" تا " ز" هیچ حرفی وجود ندارد. هر چند زندگی خودش  هم  چیزی بیشتر از "ر" تا "ز"  نداشت. خودکار را از روی زمین برداشت کاغذ ها را دسته کرد و پشت هم نوشت :  ر ز ر ز ر ز ر ز...