چه بگویم؟

 سالی که گذشت، برای من دریغی بی پایان بود؛ سرشار از دلهره‌ها و وهن‌های دهشت انگیز و کشنده‌‌ای که دلتنگی و تنهایی‌ات را مضاعف می کند. فهم جغرافیای این بیداد برای هم سایه و نزدیکان عزیزم نیز قابل لمس نبود چه برسد به رهگذران باد که از سر احتیاط  در پرچیم و سایه ات به خوابی نیمروزی بسنده می کنند. از دلتنگي هم كه بگويي انگار بايد مثقال به مثقال وزنش كنند تا مدال دايه داري مردم! بر گردن از مو باريكترت سنگيني نكند... گاه به بيخودي و بي خيالي متهم مي شوي، گاه  به سايه نشيني و سياهي... راستش را بخواهي در شهر آفت زده، خورشيد هم طعم كافور به خود مي گيرد، يكي پاهايش به دار جار گير كرده و يكي در بازار  حراج و عيار:

 مردمي ترين‌ها، سياسي ترين‌ها، مومن ترين‌ها، عاشق ترين‌ها، انسان ترين‌ها، غمگين تر‌ين‌ها، شاد ترين‌ها، رنج كش ترين‌ها، باركش ترين‌ها، جا...ترين‌ها و ...

راستش را بخواهي حالم از همه‌ي اين« ترين‌ها » به هم مي خورد. پسين خيلي از اين كلمات پوسيده، حسادت‌‌ها و حقارت‌هاي  كهنه‌اي است كه خواه نا خواه در فرصتي نابكار، نقاب از چهره بر مي گيرد و دندانهاي نفرتش را تا مغز استخوانت فرو مي برد.

وقتي كه ديده باشي چگونه با نهيب يك سيلي، هم پياله‌ها هم قبله عوض مي كنند آن وقت نهايت بيچارگي است كه دلت به كف زدن‌ها و هياهوي اين روزهاي هرزه خوش باشد...، با اين حساب جاي هيچ گله از ياران دور و نزديك نيست. بگذار همه دل خوش باشند كه رسم دوستي به جا آمده. نان نداشته، قسمت شده و خوان سرخوشي تا آسمان هفتم گسترده است... 

چیزی برای پنهان کردن نمانده، اعتراف مي كنم كه گاه  آدمی از روی دلتنگی و نیاز، روحش را عریان می کند. تا شاید به کمانه‌ی لبخندی هرچند کوتاه، آتش درونش گر بگیرد و تا نا کجای اینهمه بیداد بخندد. اما نهایت فاجعه وقتی است که کودکیت در کج و پیچ كوچه‌هاي شهر بمیرد و خستگی یک قرن در خطوط پیشانیت بنشیند. نفست به شماره بیفتد و ایمانت در چهار راه هر ور باد به تاراج برود. آن وقت لبخند هم بی گمان  توجیهی است از سر احتیاج، تلخ و عبوس  تا خدا و جهانی را به سخره بگیرد.

تعریف خوشبختی‌ها  و بد بختی‌ها، تنها به تجربیات پنهان و آشکار آدمی گره خورده است. ربطی به دیدن نیمه پر و خالی هیچ ظرفی ندارد. گاه حادثه آنقدر پلشت است که در تهی هیچ ظرفی نمی گنجد و حتی گذر از کنار آن دامانت را به دردی آنچنان فزاینده آلوده می کند که خدا و جهان معنایش را از دست خواهد داد...

نه، حرف‌هایی هست که برای گفتن نیست. پس آن به، که نگفته بماند. سال جدید در راه است. گيج و گنگم من و قرار است به شکرانه‌ی چیزهایی که زندگی به من هبه کرده ، شاعرانه باشم. بی هیچ سایه و سیاهی. خستگی‌ها هم مهم نیست. هر چه هست دستکار هر كه مي خواهد، باشد...

باید قبول كنيم كه فرصت زندگی یکسر سیاهی نیست. گاه حسرت دوباره‌ی آغوشی به تحمل اینهمه رنج می ارزد. فرصت دو‌باره‌ی دیدار یارانی که آبروی جهانند و شنیدن خروش رود و چکامه‌ی گنجشککان بوسه در صبحی ابدی. پس بهتر آن که به جای خیره شدن به نیمه‌های پر و خالی ظرف زندگی، تنها از خود بپرسم چه کسانی را دوست می دارم، چه کسانی بهانه زندگی من اند و بی گمان فراخی عشق به عزیزانم آنقدر بی شماره هست که سر فراز بایستم و تا آخرین لحظه به هیچ دشنام جهان گیری سر خم نکنم.

فرودین، از برای من ماه تبلور دو میلاد است. هم این خانه‌ی مجازی که دلمان نمی خواست سیاه باشد و سیاه بماند و هم  تولد همسرم نسیم.

 صادقانه بگویم از اینکه یک سال تحمل مان کردید و در غم‌ها و شادی‌ها شریک بودید سپاسگزاریم. دست همه ی شما را به گرمی می فشاریم از همه آشنایان همیشگی تا مریم‌های ناشناسی که در طول سال، در کنج سکوت به این خانه سر زدند.

نوروز تان  خجسته

میلاد این خانه 

و تولد نسیم؛ بانوی فرودین، شاد نوش هميشه‌ي من...

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

سلام و عرض ادب خدمت همه دوستان عزیز از اینکه مقدور نبود تا   جداگانه از تک تک شما تشکر کنم عذر می خوام. من هم سال نو رو به همه تبریک میگم و امیدوارم سالی سرشار از صلح، دوستی و زیبایی در انتظار همه باشه.