| تبليغات | X |
به نازنین همسرم نسیم...
شراب هفت ساله را که سر بکشیم چیزی برای پنهان کردن نمی ماند یا رسوای این عطش همیشه میشویم یا بوسههایمان را شعر میکنیم برای روز مبادا تا غزلی بی قافیه نماند. من به خدایان فکر می کنم هنوز، چیزی حوالی مرزهای جنون تا از تو به کلمه برسم و روحالقدس تنها معنای تو باشد و دیگر هیچ. بوسه که سهل است نوش داروی من، سلام همیشه خورشیدی، نان و شراب و خون قدسی آفتاب در طلوع روز، تنها یکی دوبار عریانی روحت را مکرر کن تا کفر همیشه ی من بارور شود.
خواب می دیدم که چشمهای خیس و درشتت عابران خسته را به آغوش می کشد. شعله بودی یکسره و شولای نفست روشنی بخش این شبهای تاریک. باران هم اگر آمدنش پسین غمزهی بهار هی دل دله کند ملالی نیست، درست است که من تشنهی همیشهی توام. اما چشمان تو نیز چشمهی زمزم است. تبرک پاهای خستهی هاجری که دلتنگی ابراهیم را رج میزند. من اما هیچ اسماعیلی را بهتر از خود برای قربانی پیش کش نمی کنم. یهوه و یهودایم. خدا و شیطان. خوب و بد. تنها اگر نشئه از عطر تنت شوم به باور سجده میرسم و قبلهام جایی میان آغوش گرم توست ای... باور همیشهی خورشید، حظ و حریم نفست را آشکاره کن، لالایی خواب های مرا تا آواز فرشتگان گوش های سنگین خدا را کر کند...
بیا برویم شراب هفت ساله مان را سر بکشیم بانو. فرصت برای گریستن بسیار است... کسی چه می داند شاید فردا مجالی برای سلام دوباره نماند. غریبه که نیستی، دلتنگی های مرا باد هم ترانه نمی کند...
محمد رضا لطفی
لينك ثابت -