| تبليغات | X |
طوری به زندگی نگاه مي كنی كه انگار حيرت از چشم هايت می افتد بر سر نيوتون سيبی تا قانون جاذبه را به رخ بکِشد، نکِشد حتی اگر جيغ از چشم های بنفش تو به اين آسمان بی رنگ كه به دروغ آبی خواندی اش تا مثلن عشق اولين بهانهی گناه باشد و تو آدم باشی و حوا سیب ِ ماسيده به گلويت. حالا تو بگو گندم، چه فرقی مي كند؟ اين طور كه تو با دندان هایت به سیب گاز میزنی كسي براي میّت هم حلوا طبخ نمي كند تا نکند چیزی در این میان پوسیده باشد، به گمانم سیب، حالا تو بگو دندان، چه فرقی می کند که کدام کرم خورده باشد؟
قبول. اگر نیوتون زیر درخت انجیر ایستاده بود لابد کلاغ بر سرش می رید تا جاذبه جذب سر شود، سیب بالا برود به سمت زمین و آسمان زیر پاهای تو معلق باشد. قانونی که سرنوشت سیب را رقم می زند برای جاذبه، حالا تو بگو نیوتون، چه فرقی می کند؟ اگر به اشتباه سیب ِ گلویت را گاز بگیرد حوا، حتی اگر هنوز گس باشی و چشم هایت یکسره حیرت، این طور که تو به زندگی نگاه می کنی.
مسئله اصلن بر سر سیب نیست که این همه برای تنبان پایین کشیدهی حوا قیل و قال می کنی. برخورد دو عنصر وامانده بالاخره صدایش در می آید. چه سیب بر سر نیوتون، چه گازی که آن شب دندانهایت از آنجای حوا زدند. ترس من این است که نکند کلاغ بر سر کسی ریده باشد زیر درخت انجیر اگر ایستاده بودی و جاذبه، قانونی معلق تا آسمان را به اشتباه به جای زمین بالای سر بَرَد.
من که به تو گفته بودم انقد به این آبی دروغ نگاه نکن طوری که زندگی از چشم هایت بیفتد، تو بگو سیب، چه فرقی می کند؟ زیر درخت انجیر ایستاده ای و کلاغ ها...
حالا تو هی نگاه کن، نگاه کن، نگاه کن...
نویسنده : محمد رضا لطفی
لينك ثابت -