نسیم محمدی و محمد‌‌رضا لطفی

رویای ِ سوار‌ها
هلند - بخش اول
حتی اگر مرده باشی...
نامه‌هایی به نسیما
Dynamic Photo HDR
زمان‌های گمشده...
هنوز در فکر آن کلاغ‌ام

محسن مخملباف
گفتگو با ماه‌منیر رحیمی
برلین در یک نگاه

وامانده ام حیران ، از هر جهت که گامی بر می دارم ، تردید چون شوکران مرگ در کام من رخنه می کند. انگار مه گرفته دری که سال ها به سوی ایوان گشوده بودمش. جایی برای فریاد ندارم ، جایی برای گریستن ، جایی برای خندیدن ، فرقی نمی کند ! برای این هیمه ها حتی که به شانه می کشم جایی نیست. خروار بر خروار افزودم و حالا چیزی ز من از دور پیدا نیست ، جز هیمه های تلنبار بر پشت تا فرق سرم ، تا آسمانم که پو شیده است از خزه و خاشاک . ( فریاد میزنی ) :

- آیا خدایان در عشرتی شبانه مرا از یاد برده اند ؟

     - از یاد رفته بودی از این پیشتر حتی ، اینک صدای خسته ی خود بر گیر و چشمت را برای گرفتن رحمت بر آسمان مدار که به جز آوار ، هیچ از آن همه مفهوم مجرد از آن تو نیست. این است رسالتی که تو باید به آخرش بری ، تا نظم طبیعت را تعادلی افتد!

- دست از سرم بردار. من خسته ام . خواب می خواهم و سهم اندکی از نان و سقف کوچکی تا با زنی پری سان در آن به سر برم.

   - ای مرد ، با این اجوزها بساز در چشم دیگران اینان پری وشند. آب و هوا هم ترا بس است در گردش حیات . چرا که از نان به گندم میرسی و از گندم به  آن گناه بزرگ!. شیطان ترا گرفته به آغوش که اینگونه بی قلاده و مهمیز ، پرنده ی خیال را پرواز داده ای ؟ آن پدر اعظمت ز یاد رفت که با یک بوسه از حوا ، دارد هزاران سال شرمگاهش را بر گرده میکشد ؟ این هیمه ها که تلنبار میکنی ، میدانی از کجاست و برای چه ؟ اینها همه استخوان های پدرانت است در جشن آتش سوزندن فرزندا ن تو و به این جرم میکشی اش که همه میدانی و باز در کشف تازه ای می خواهی به خود و خدایان و جهان معنایی دهی!

این بگفت و رفت و مرد را باری مضاعف بر شانه بود چرا که می دانست و خستگی بیداد می کرد. در گوشه ای نشست و در خویش خیره شد در سالها سکوت ... و آه ها باد ها شدند و اشک ها باران ها شدند و ناله ها غریو رعد و دل تف دیده اش آفتاب شد و بدینسان طبیعت را تعادلی افتاد : و کو ه معنا شد و هیمه ها درخت و آب آینه. اجوزه ها در آن نگریستند و به هیئت زنان بر آمدند عریان تر از هوا ، پستانشان پر از شیر گرم بود و مرد شهدی از آن نوشید و شوکران به مستی کشید. در این میان اما جایی برای خدایان نمانده بود و خستگی هنوز بیداد می کرد.

۹ اردیبهشت ۸۶ - محمد رضا لطفی