| تبليغات | X |
۲۹ خرداد و دکتر علی شریعتی
بچه که بودم ...،آنوقت ها پدرم کارمند بود و خانه اش کوچک، اتاق های خوابش کم و چهار فرزندش برای همه ی زندگی اش زیاد. من از همه زیاد تر بودم. تنها خاطره ی همیشگی کودکیم بیماری است. و ترس از قرص و شربت و آمپول و فرار، و پدر بیچاره ام که دائم پشت سرم می دوید تا خفتم کند و برای حفظ آبرویش میان آن همه دکتر و پرستار، یک سیلی جانانه نثارم... بعد صورت کوچولویم را که می دید، بغض گلویش را می گرفت و اشک در چشمانش حلقه میزد و پیکر نزارم را در آغوش می کشید. بزرگتر که شدم پدرم دیگر شده بود قهرمان دو ماراتن، اما این دفعه دعوا بر سر ترس از آمپول و فرار از دست پرستارهای خوشگل نبود، من دگر آنقدر آمپول خورده بودم که شده بودم آبکش..!، پدر، با آنکه زورش هنوز به من می رسید، رویش نمی شد که سیلی نثارم کند. پشم و پیلی ام در آمده بود و برای خودم مردی شده بودم. فقط نگاهم می کرد و سری تکان می داد. ولی مجبور بود همچنان پشت سرم بدود این دفعه لابد برای حفظ جان من، آخ که چقدر پدرم دوید...درست مثل من که از دبیرستان به دنبال تاتر و موسیقی دویدم ،بعد به دنبال کسب افتخار و مدال از بهترین نمایشنامه نویس تا برترین بازیگر، تا در پی گزینش شدن های پیاپی دوران دانشجویی دویدن، بعد به دنبال مذهب بازی ، بعد به دنبال سیاست بازی، بعد قهرمان بازی و نجات دادن بشریت!، بعد هم به دنبال شور جوانی و تب دکتر علی به زندان رفتن...و فحش شنیدن و له شدن و رویا گریختن و شخصیت نداشتن و ...، آن هم زیر بیرق حکومتی که داد مذهب داشت، و من تازه بیست سالم شده بود...،( اینجاهایش دیگر حالم را گهی می کند) بگذریم ترجیح می دهم که سانسورش کنم... داشتم می گفتم ، بچه که بودم وقتی که شب ها کابوس می دیدم کورمال کورمال در رختخواب گرمم به جستجوی مادر بر می آمدم تا تندی بخزم در آغوشش و بغلش کنم و یواشکی ماچش کنم تا بیدار نشود و بعد مثل یک بچه گربه بگیرم بخوابم و می خوابیدم ، انگار نه انگار که نزدیک بود از ترس کابوس خودم را خیس کنم . چه شب های ایمنی بود آغوش مادر و چه نوازش دلنشینی سیلی پدر...، حالا دکتر علی عزیز با صد من دوغ و دروغ هم خوابم نمی برد.آخر تو به من بگو که از دست کابوس زندگی به کدام بغل و خواب پناه آورم؟خسته شدم از بس که دویدم ، از بس که زر زر مفت این جماعت را شنیدم، از بس که هیچ وقت انگار هیچ چیز سر جای خودش نبود...، نه گله نمی کنم بگذار به حساب دلتنگی.تلخ تلخم دکتر اما هنوز تلخ نمی بینم. تمام دوران نو جوانی و جوانی ام صرف افکار و اندیشه های تو شد آنقدر افراطی که حتی یادم نمی آید که کی به بلوغ رسیدم ؟ کی خواب زنان را دیدم ؟ کی شیطنت کردم؟ کی ...، بد تر از همه اینکه مدت هاست که راهمان از هم جدا شده و من دیگر با مذهب کاری ندارم هرچند لعنتی دست از سر کچلم بر نمی دارد و هنوز موی دماغم است و بخشی عظیم از تربیتم...با این همه سپاسگزارم و خدا حافظ...، هر گز فراموش نخواهم کرد که اگر از آبشخور تو رد نمی شدم دیگر در این منظری نبودم که هستم. از تو چیز های زیادی آمو ختم . چیز که چه عرض کنم زندگی کردن را به من آموختی به قول خودت : " خدایا تو چگونه زیستن را به من بیاموز ، چگونه مردن را خود خواهم آموخت " ای کاش همه نوشته هایت " گفتگوی تنهایی بود" ای کاش همه اش "هبوط " بود، ای کاش...، تنها خوشحالیم این است که در خاک خودت نیارمیده ای. غریبه که نیستی چون اینجور که بویش می آید نسل جدید اگر دستش برسد قصد دارد سنگ قبرت را هم خراب کند...می گویند که باعث و بانی شکل گیری این انقلاب و پی آمدش، این همه بد بختی تو بودی ...، نظر خودت چیست؟ فکر نمیکنی که کمی راست می گویند؟
ستاره ها نهفتم
در آسمان ابری
دلم گرفته ای دوست - هوای گریه با من
هوای گریه با من...
در شبی دلتنگ به یاد بود تو... - محمد رضا لطفی
لينك ثابت -