| تبليغات | X |
بگذارید کنارخواب نشسته باشد این مغموم بی خیال. به نسیم دل خوش باشد ، به همین کنایه های بی لبخند که روشنی استخوانهایش را آینه می کنند در جراحت کلمه.
بگذارید در این عبور ماه از کمان شب، چشم هایش بسته باشند و پلکهای خسته اش از بوسه ی ستاره به شکوفه رسد. بگذارید...
چشمش سیاه بود مثل شب و ماه سپیدی آن را در دهان گرفته بود...
بگذارید در این خیال بماند، با شما هستم...، بگذارید در ته این چاه به سایه سپید شب در آب خیره بماند. در انعکاس بین دو حفره بخواند، بگذارید نداند...
چشمش سپید بود مثل ماه و شب سیاهی آن را در دهان گرفته بود...
محمد رضا لطفی - شهریور ۸۶
لينك ثابت -