نسیم محمدی و محمد‌‌رضا لطفی

رویای ِ سوار‌ها
هلند - بخش اول
حتی اگر مرده باشی...
نامه‌هایی به نسیما
Dynamic Photo HDR
زمان‌های گمشده...
هنوز در فکر آن کلاغ‌ام

محسن مخملباف
گفتگو با ماه‌منیر رحیمی
برلین در یک نگاه

دلیل دیگری نداشت، از سوز و سرمای صبح که از درزها به داخل پتو سرک می کشید از خواب پریدم اول کمی مقاوت کردم پاهایم را به سمت سینه کشیدم و مثل یک جنین پنجاه و هفت ساله جمع شدم روی تشک. ته مانده بوی تنش را آهسته و آرام درون ریه هایم حبس کردم. شبها انگار زمان معلق می شد. تیک تاک ساعت یکی در میان و اسیر چرت از جا می پرید و نیم خطی به جلو می رفت و من غرق در بکارت تنش کودک می شدم. بکارتی جاودانه که انگار تمامی نداشت و هر بار با طلوع روز دوباره از نو جان می گرفت. باز زود تر از من بیدار شده بود خودم خواسته بودم که در را پشت سرش نبندد.باید گوشه ی پتو را کمی بالا می زدم و از دل تاریکی به روشنی ایوان خیره می شدم درست به جایی که او ایستاده بود آن طرف در چوبی اتاق، حتما هنوز پیراهن نازک شب را بر تن داشت، پا هایش عریان بود و بازوهای لختش را در آغوش گرفته و نوازش می کرد، موهای بلند وسیاهش به روی شانه ریخته بود و با چشم های بسته و لبخندی شگرف بر لب، سرش را به سمت آسمان گرفته و پلک نمی زد. نسیم که می وزید می دانستم که تمام پوست تنش مور مور شده و لبخند او گشاده تر، دلم می خواست که هوا خنک تر شود انقدر که تنش به لرزه بیفتد و درست مثل گنجشک های روی درخت نارنج ، یک دفعه پر بکشد و تندی بخزد زیر پتو و من تمام تن سردش را در آغوش بکشم و با دست های بزرگم دانه های ریز پوستش را نوازش کنم و او خودش را میان بازو هایم جمع و جور کند و من آنقدر پلک هایش را ببوسم تا دوباره بخوابد.فقط نمی دانستم که چرا حالا خوشبختی به بخت گند من لگد زده؟ گاه  از خودم خجالت می کشیدم که چرا با این سن و سال دختری بیست و چند ساله را در آغوش می کشم. اما این سرزنش ها حتی به اندازه ی پنج دقیقه هم دوام نداشت جادو شده بودم درست از همان لحظه ی اولی که جلوی در حیاط، خیس باران ایستاده بود و آب از روی صورت و مژه هایش می چکید. نمی دانستم کیست و با این قیافه ی شهری اش چطور از این روستای پرت سر در آورده، آن هم خانه ای که در طول سال تنها یکی دوهفته رنگ آدمیزاد به خود می بیند.باید فکرم را جمع و جور می کردم اصلا برای همین آمده بودم به این خراب شده ی ارث پدری تا از شر خستگی های مدام خلاص شوم، در مهتابی ایوان نشسته بودیم، صدای خروش رود، تمام سکوت شب را پر کرده بود و طبق معمول پر چانگی من تمامی نداشت تمام شب جفنگ گفتم،  آن همه آسمان و ریسمان در مورد اثبات وهن و اینکه تمام زندگی تنها ساخته و پرداخته ذهن آد م هاست وخوشبختی تنها قرار داد مزحکی است که به قد و اندازه ی تنبان فاطی هم اعتبار ندارد. شاید هم داشتم با گفتن این چرندیات زور می زدم تا از دست عذاب وجدان خلاص شوم و پیر پسندی دخترک را ماست مالی کنم . چیزی نگفت حتی یک کلمه  و من به چشم های درشتش خیره شده بودم، حرفم به اینجا که رسید یک دفعه زد زیر خنده ،بلند بلند خندید انقدر که اشک در چشمهایش جمع شد. خودم مقصر بودم نفهمیدم که چرا خریتم گل کرد و ماجرای فاطی را برایش تعریف کردم دختری که در سالهای دور جوانی، مرا به فیض اکمل رسانده بود، فقط مشکل این بود که هر بار باید قسم می خوردم که باور دارم که دوستم دارد و به غیر از من با شخص دیگری همخوابه نیست. بعد همه چیز درست می شد و کمتر از کسری از ثانیه سرم در بین پستان های بزرگش گم می شد. می دانستم دوستم دارد چون تنها کسی بودم که مجاز بود تمام تنش را کشف کند، بین پسر ها ی محله همیشه بر سر تصاحب اش مسابقه بود با این حال من حتی جرات نکردم که بگویم با او همخوابه شده ام. بیچاره فاطی کلفت یکی از همین همسایه های پر افاده بود و یک روز میان فحش و کتک های زنهای محله گم شد. با خفت رفت. درست پیش چشم همه ما قسم خورده ها که گفته بودیم دوست اش داریم اما در آن لحظه حتی تخم نکردیم جلوی لت و پار شدنش را بگیریم. خنده روی صورتم خشکید . همین. اگر بغلم نمی کرد و سرم را به اغوش نمی گرفت حتما بغضم می ترکید و بی خیال بی عرضگی ام در آن روز لعنتی نمی شدم. آهسته زیر گوشم گفت : "..........." و من می دانستم که آن شب خوشبخت ترین مرد روی زمینم . حد اقل در ان روستای پرت افتاده کسی خوشبخت تر از من نیست اصلا دلم نمی خواست که به تنبان فاطی فکر کنم. گوشه ی پتو را کنار زدم  درخت نارنج بر روی ایوان سایه انداخته بود...

 تقدیم به همسر م نسیم

نویسنده : محمد رضا لطفی - ۱۵ آبان ۸۶