| تبليغات | X |
فریدا کالو در شهرک کوچکی به نام کویوکن، در حومه شهر مکزیکو، به دنیا آمد. پدرش یک نقاش و عکاس یهودی-آلمانی با اصل و نسب رومانیایی بود. فریدا در سن شش سالگی دچار بیماری فلج اطفال شد و این باعث شد که پای راست او همیشه شدیداً لاغرتر از پای دیگرش باشد. با این وجود، شخصیت بی پروا و چابکش موجب شد که در طول زندگی او بر ناتواناییهای جسمی خود چیره شود.
در سال ۱۹۲۵ کالو در تصادف مهیب اتوبوسی که بر آن سوار بود شدیداً مجروح شد. ارادهٔ قویای که برای زیستن داشت به او اجازه داد که زنده بماند و از آسیبهای جسمیاش جان سالم به در ببرد و در نهایت قادر به راه رفتن شود. با این وجود، درد پای فریدا هرگز بطور کامل او را ترک نکرد.
پس از این تصادف، فریدا توجهش را از حرفهٔ پزشکی به نقاشی معطوف کرد. نقاشیهای فریدا بازتابی از تجارب شخصی او هستند. فریدا در نقاشیهایش تاکید زیادی روی «رنج» و همچنین زندگی خشن زنان دارد. از ۱۴۳ نقاشی که او کشیده ۵۴ تایشان از چهرهٔ خودش هستند. چهرهنگاریهای کالو از خودش آمیخته با مفاهیم و نمادهای شخصی هستند. با سررشتهای که فریدا از علم پزشکی داشت، بعضی نقاشیهایش با دقت بسیار در کالبدشناسی بدن انسان کشیده شدهاند. فرهنگ مکزیکی تأثیر زیادی روی کالو داشت و این شدیداً در نقاشیهایش مشخص هست. نقاشیهای کالو مورد توجه نقاش بنام مکزیکی دیهگو ریورا، که بعداً با او ازدواج کرد، قرار گرفت. ازداوج کالو و ریورا ازدواجی بی ثبات بود و سرانجام به طلاق انجامید. اما کالو و ریورا در سال ۱۹۴۰ دوباره ازدواج کردند. در زمان اولین ازدواج دیگو ۴۲ ساله، ۱۸۶ سانتی متر و ۱۳۶ کیلو گرم بود؛ فریدا۲۲ ساله، ۱۵۸ سانتیمتر و ۴۶ کیلو.
کالو یکی از طرفداران فعال کمونیسم بود. او رابطه عشقی کوتاهی نیز با لئون تروتسکی که نهایتاً در ۱۹۴۰ در شهر مکزیکو توسط نمایندگان استالین ترور شد، برقرار کرد. مدتی بعد از مرگ تروتسکی، فریدا موضعش را تغییر داد و حمایت خود را از شوروی زیر رهبری استالین اعلام کرد. او از طرفداران مائو بود و از چین به عنوان «امید جدید سوسیالیسم» نام میبرد. خانه کالو با نقاشیها و طرحهای بسیاری با مضامین سوسیالیستی، از جمله تصاویری از مارکس، انگلس، استالین، و مائو تزئیین گشته بود.
کالو هرگز خود را سوررئالیست نخواند، هرچند که کارهایش گاهی به عنوان هنر سوررئالیستی در نظر گرفته میشوند و او نمایشگاههای متعددی به همراه سوررئالیستهای اروپایی برقرار کرده بود. شیفتگی و کشش او به مسائل زنانه و روش رک و صادقانهای که به وسیلهٔ آن او این شیفتگی را در نقاشیهایش نشان میداد، باعث شدهاست بعضی صاحب نظران او را به عنوان یکی از فمینیستهای قرن بیستم برشمرند..
کالو در ۱۳ ژوئیه، ۱۹۵۴ به خاطر انسداد جریان خون درگذشت. خاکستر او هم اکنون درون کوزهای در خانهٔ قدیمی او که حالا تبدیل به «موزهٔ فریدا کالو» شده، باقی ماندهاست.
دربارهٔ زندگی کالو سه فیلم ساخته شدهاست:
منبع : ویکی پدیا
لينك ثابت -