گفتم دو نفریم. همین طوری بی دلیل گاهی خریتم گل می‌کند که با خودم کل کل کنم . شناسنامه نخواست تا هویت زن خیالی‌ام برملا شود اجاره‌ نامه را نوشت و گذاشت کف دستم. یک سویت سی‌وسه متری با یک اتاق و آشپزخانه فزرتی و حمام و دستشویی یکسره دو‌متر در دو‌متر. همه‌ی این خانه شبیه مکعب های تو‌در‌توست با رنگی یک دست سفید که کوچکترین مکعبش به توالت ختم می شود آن هم در بالاترین طبقه ی یک آسمان خراش تجاری مسکونی، واحد زیر شیروانی. در گوشه ی دنجی از اتاق، روبروی پنجره،  نر‌ده‌ای چوبی قرار گرفته بود خوش تراش و مینیاتوری با پله هایی که به صورت مارپیچ تا نزدیکی های سقف بالا میرفت و به در کوچک و کم ارتفاعی ختم می شد. تصور‌ش هم کمی گیج کننده است. یک در،  بر روی دیواری تخت و یکسره آن هم چسبیده به سقف. انگار این بخش از خانه یک قسمت اضافی بود که از یک جایی سقوط کرده،‌ سقف را شکافته و به بالای این اتاقک مکعبی چسبیده.

به محض ورود یکه خوردم. نمی توانستم خودم را بی تفاوت نشان بدهم اما زیاد به روی خودم نیاوردم وبا قیافه ای کاملا جدی و خونسرد گفتم :

- خوبه همین رو اجاره می کنم

 بیشتر خانه‌هایی که تا به حال در آنها به سر بردم فرق زیادی با قبر نداشتند اتاق‌هایی که تنها به درد این می خورد که شبها کپه مرگت را بگذاری و چند ساعتی بمیری تا یک روز بی‌مصرف از راه برسد. مثل همه‌ی روزهای بی خاصیت دیگر که هم هستی و هم نیستی. فقط از صبح که بیدار می‌شوی تا بوق سگ، یک ریز باید زر بزنی و خزئبلات بقیه را بشنوی، بعد سعی کنی که همه را دوست داشته باشی از هیچ جنبنده ی مگس وزنی بدت نیاید. لبخند دائم گوشه ی لبهایت عین یک تکه غذای جا مانده بماسد و آروغ پس نزنی تا همه‌ی حماقت‌هایت به روی پیراهن یک بنده  خدا‌ی از همه جا بی خبر! قی شود که دست بر قضا قصد دارد تا چند دقیقه‌ی دیگر شرتت را هم به حراج بگذارد.

 کاملا لخت و عور بودم. آب از سر‌ و رویم چکه می کرد و بخار راه نفسم را بسته بود. از حمام زدم بیرون و صاف رفتم جلوی آینه و  به خودم خیره شدم. واقعا خجالت آور است. فرض کن با این پشم و پیلی و آن عضو وامانده ی آویزان بدنت و همین فهم و شعور اندک، متولد شوی. یکراست بیفتی بغل یه مشت کوتوله ی احمق تر از خودت که تنها کار مفیدشان آن است که مردانگیت را اندازه بگیرند و بخندند و شادی کنند که بقای نسلشان تضمین شده به قدو قواره‌ی بچه غول باشی اما هر چقدر خودت را جر بدهی نتوانی با کسی حرف بزنی و به یکی بفهمانی به احتمال زیاد اشتباهی در کار خلقت پیش آمده و ترا به خدا یکی لنگ روی آنجایت بیندازد.  دستهایت بی هدف در هوا بجنبد و زور بزنی و زور بزنی تا اشکت در بیاید و صدای گریه ات فضا را پر کند و باز همه بخندند که خدا را شکر سالم است. تف.

همینطور جلوی آینه  ایستادم و سرتا پای برهنه خودم را ورانداز می کردم معمولا تنها در دو مرحله از زندگی لخت شدن و عریان بودن در جلوی چشم انظار عیب نیست . یکی موقع تولد و دوم بعد از مرگ و قبل از کفن شدن. اما مابین این دونقطه حتی اگر بخواهی که پیش زنت لخت شوی باید کلی مقدمه چینی کنی و دلیل و بهانه بتراشی و مغزت سوت بکشد تا تمام شخصیتت به واسطه‌ی این یک قلم جنس لخت شدن راهی سوراخ مستراح نشود. باز جای شکرش باقی است  که زن من خیالی است و زبان ندارد تا برای برهنه شدنم آن هم جلوی آینه غرغر کند. چشمم که به عضو وامانده‌ی آویزان‌ افتاد، خنده ام گرفت. چقدر  تقلا‌ی عبث کردم تا چند قطره اسپرماتوزویید فلک زده را راهی سوراخ  توالت کنم آن هم به کمک یک قالب صابون Dove  و رویای باسن بیمه شده ی شده ی شهبانو جنیفر لوپز، اما هیچ افاقه نکرد به محض اینکه باسن مبارک جلوی چشمهایم  وول وول می‌خورد به جای حیرت از این تنها آفرینش بی نقص خدا و حظ بردن از آن، اولین چیزی که به ذهنم خطور کرد حرفهای رفیق مادر‌جنده‌ام بود که می گفت :

 خدا تو خلقت کون هم دچار تبعیض شده. همین باسن مبارک حاجیه خانوم جنیفر، حق بیمه اش از سهم معاش من و تو و هفت پشتمان هم بیشتر است.

 ای گور بابای این ایدئالیسم مزخرف که در حمام هم دست از سرت بر نمی دارد. تا به خودت بیایی می‌بینی که آلت تناسلیت هم دچار یاس فلسفی شده و مثل یک بره‌ی سر به زیر، با هیچ دعا و دخیلی سر راست نمی کند.

 تمایلی به پوشیدن لباس نداشتم  راهم را به سوی آشپزخانه کج کردم کمی خیز برداشتم و از روی پیشخوان، کوله پشتی را به سمت خودم کشیدم و با کمی کنکاش و کلنجار قوطی ویسکی را بیرون آوردم. اولین شب حضور در خانه ای جدید. باید جشن می‌گرفتم و البته بر وسوسه‌ی  بالا رفتن از نرده ها غلبه می‌یافتم. هرچند زیاد هم دلم نمی‌خواست از آن بالا بروم و در را باز کنم .مطمئن بودم که تصورم قشنگ تر از هر چیزی است که پشت این در درحال خاک خوردن است . دلم می خواست فقط در گوشه ای  لم می دادم  چشمم چهار کنج خالی اتاق را متر می زد و بعد  به پله ها خیره می‌شدم. خیال می‌کردم که از لا به لای ابرها می گذر و در اتاق به جایی در آسمان گشوده می شود درست مثل داستان لوبیای سحرآمیز و سرزمین دیو و مرغ تخم طلا... اینطوری بهتر بود چون باعث می شد با همین تخیلات بچه گانه زوتر خوابم بگیرد. دوباره بی خوابی به سرم زده بود. جلوی تنها پنجره‌ی اتاق که به سمت شمال شرقی گشوده می شد ایستادم و به شهر خیره شدم به سوسوی نور خانه‌ها که چون کرم شب تاب می درخشید و مسیری نورانی که در انتهای شهر از دامن کوه بالا می رفت و در آغوش آن گم می‌شد. مثل احمق‌ها به نورها خیره شده بودم. گیلاس ویسکی را در دستم فشار دادم و سعی کردم که به این موضوع فکر نکنم که تقلبی است و در همین کشور همسایه‌، پاکستان، تولید شده آن هم احتمالا با یک ترکیب استثنایی تا کفار از خدا بی خبر را اندک اندک به درک واصل کند. سرم که گرم شد نورها کش ‌آمدند زمان کش می آمد و تکرار می شد. بوم...، بوم...، لحظه ها‌ی کوتاهی که به خلاء محض میرسی  و دوباره بر می گردی به همین کثافت و یادت می آید که تنها تهفه‌ی استقلال،  انزوای مطلق است. چیزی که بعد از سالها به دست آورده بودم و چه سرد و بی روح بود. تصمیم گرفتم که خودم باشم و اگر ماتحتم خاریدنش گرفت بدون در نظر گرفتن هیچ آداب و رسوم رنج آوری که دال بر متانت و بزرگی شخصیتم باشد هی سرخ وسفید نشوم و یکراست بروم سر اصل مطلب. فقط حیف از وقتی که برای راحت بودن جدی شده بودم، هیچ جایم یه خارش نیفتاده بود. نه روحم نه ذهنم و نه جسمم. اما یقین دارم که همه‌ی دردسرهای بزرگ از بی اعتنایی به تضادهای کوچک شروع می‌شود. درست مثل طبیعتی که در ذات دروغ گفتن است. وقتی  با قیافه‌ای حق به جانب، اولین دروغت را گفتی، حتما باز هم دروغ خواهی گفت و این دروغها هر بار شاخدار‌تر می شود و دردسر پشت دردسر. هر چند گاهی تضاد، غیر قابل گریز است یعنی مجبوری دست کم به خودت دروغ بگویی بخصوص وقتی که می فهمی چاره ای جز تایید هرج و مرج درونت نداری به همه‌ی ایدآل هایت پایبند‌ی و خوب میدانی که همه‌اش به اندازه‌ی یک بسته پفک نمکی هم نمی‌ ارزد. عقل را بپرستی و ناگهان به چس بادی عاشق شوی. دلت برای تملک ماشین و زن و خانه لک بزند اما بهتر از هر کسی بدانی که تملکی در کارنیست. هیچ وقت نبوده و با تمام اندوهی که وجودت را در بر گرفته بخندی و شوخ طبعی‌ات گر بگیرد. هی همه چیز کش بیاید، حتی زمان.

 اما نه، زیاد هم طول نکشید، فکر کنم از فشار تنهایی و کلافگی بود که بالاخره وسوسه شدم، دستم را به نرده‌‌ی چوبی گرفتم و آهسته بالا رفتم. به پله آخری که رسیدم خشکم زد. سی و سه پله  کوچک و کم ارتفاع درست به اندازه ی ابعاد سویت. دستم روی دستگیره بود کمی صبر کردم خواستم برگردم چون می دانستم که با گشودن این در به تمام آن خیال های بچه گانه ام ریده می شود. دستگیره را چرخاندم و در آهسته باز شد.

"چیزی به خاطر نمی آوردم به جز یک تاریکی گسترده که همه جا را فراگرفته بود. هر‌چه منتظر شدم چشم هایم به تاریکی عادت نکردند. همه چیز دور سرم می چرخید. در فضایی معلق گیر کرده بودم سعی کردم تعادلم را حفظ کنم اما انگار نه دستی در کار بود و نه پایی. تن نداشتم فقط چشم بودم،  همه‌ی آن تاریکی گسترده را می‌دیدم اما چیزی از خودم معلوم نبود تنم را حس نمی کردم. گاه چیزی شبیه حباب های نور در اطرافم جا به جا می شدند، نسیم خنک و بوی خاک خیس خورده فضا را پر کرده بود تلاش کردم تا چشم هایم را ثابت نگه دارم و به یک نقطه خیره شوم. باریکه‌ی نوری توجهم را جلب کرد به آن خیره شدم پلک که می‌زدم همه چیز می‌گریخت دوباره سعی کردم و هر بار نیرویی عجیب مرا به سمت نور می‌کشاند. درست از همانجایی که باریکه ی نور، خلاء و تاریکی را می شکافت، دریچه ای بود. سعی کردم در فاصله ی هر بار پلک زدن تصویر دریچه را در ذهنم حفظ کنم چون با این کار به محض باز شدن چشمم، فاصله‌ام تا دریچه کمتر می شد. به پشت دریچه رسیدم. دلتنگی عجیبی تمام وجودم را در بر گرفته بود. دستهایم را حس کردم آنها را به کناره های دریچه تکیه داده بودم. پشت سرم و زیر پایم تاریکی مطلق بود. نور از تمام ذراتم می گذشت و تنم چون بلور شیشه کم کم شکل می گرفت روبروی دریچه، سقف بلند خانه‌ای بود که به طرز حیرت آوری تا دل تاریکی امتداد می یافت. با شیبی شبیه اهرام مصر که چشم اندازم را قیچی می کرد و در دوردست تر، آن سوی این خانه و تاریکی، خیابانی دیده می شد که نه آغازش پیدا بود و نه پایانش . دور، سیاه سفید و مه زده  با هرازگاه عابرانی که محو بودند. تیرک‌های چراق برق، درعرض خیابان کشیده شده بود و آن را روشن می کرد. خانه ای که در برابرم قرار گرفته بود تنها یک پنجره داشت یا دست کم یک اتاق روشن که باعث شد اینگونه فکر کنم. با پرده‌ای صورتی و سایه هایی که بی شباهت به مومیایی‌هایی زنده نبودند . ارواح سرگردانی که بدون انکه بدانند سالهاست که مرده اند دنبال خرت و پرت هایشان می گردند و گاهی از جلوی پنجره رد می شوند.

 دوباره به خیابان خیره شدم. به همان فضای  مه زده ی بی رنگ دور و تیرک های چراغ  که حاشیه خیابان را روشن می کردند و در زیر نورشان ذرات معلق باران ساکن مانده بود. احساس عجیبی داشتم. انگار که در برزخ گیر کرده بودم. خط میانی بین دو دنیا، دو شهر دور که با هیچ نقشه‌ای نمی شود به هم وصلشان کرد. دست خودم نبود، جریان خون، رگهایم را قلقلک می داد و هیچ دری پشت سرم نبود. چشم هایم را بستم دستهایم را به سوی خیابان خاموش کشیدم و پریدم..."